EFNAHAGSSTRÍÐ
Friðrik Daníelsson verkfræðingur skrifar um aðgerðir Breta gegn Íslendingum og tvíþætta hættu sem tengjist þeim: "Efnahagsárás ríkisstjórnar hennar hátignar á Ísland bendir ekki til að Ísland eigi gott í vændum lendi það í ESB." Áður birt í Mbl. 2. nóv. 2008. Birt hér með góðfúslegu leyfi höfundar.
Ármann Kr. Ólafsson alþingismaður
skrifar stutta en skorinorða grein um kröfur Breta á hendur íslendinga vegna innistæðna í breskum útibúum Landsbankans. Ármann rekur samtöl íslenskra og breskra ráðamanna og sýnir hvernig þeim bresku var í raun ómögulegt að túlka þessi samtöl svo að Íslendingar hyggðust bregðast skyldum sýnum. Þessar skyldur megi hinsvegar meta á ýmsan veg eftir spillandi og ástæðulaus upphlaup Breta.
Guðni Elísson dósent skrifar um deilu Íslendinga og Breta um bótakyldu á inneignum breskra sparifjáreigenda. Hann skrifar af þekkingu og innsæi og leggur áherslu á að við stöndum við raunverulegar skyldur okkar í þeim efnum en jafnframt að við látum ekki kúga okkur til að ganga lengra eins og krafa breskra stjórnvalda er.
Fróðlegt er að skoða í samhengi kröfur Breta, óvinsældir breskra stjórnvalda og hvernig það hentar þessari "vinaþjóð okkar" að ganga fram í þessu ágreiningsmáli. Vinátta þjóðanna bíður hnekki þegar breskir stjórnmálamenn taka umdeild mál og nota sem peð í pólitískum stríðsleik frekar en að leita lausna með okkur Íslendingum. Breskur almenningur sér í gegn um þetta og til lengri tíma litið mun þetta ekki verða hinum ráðandi Verkamannaflokki til framdráttar.
Sérstök ástæða er til að vekja athygli á annarri grein eftir Guðna sem birtist í Mbl. 13.10.2008, undir heitinu: "Hvernig snúum við spunahjólið úr höndum breskra stjórnvalda?"
Baldur Ágústsson skrifar aðra grein um efnahagsþrengingarnar. Hér er minnt á um fyrri hugmyndir um aðstoð við almenning með því að slaka á sköttun og reglum sem hamla því að fólk geti nýtt eigið fé.
Þessi grein fjallar síðan aðallega um að hvað miklu þjóðin ber fjárhagslega ábyrgð á bönkunum og skuldbindingum þeirra. Einnig hvar opinberir eftirlitsaðilar hafi verið meðan siglt var í strand.
Þá er rætt um "bjargráðasjóð" fyrir sparifjáreigendur og þá sem missa atvinnu sína beint eða óbeint vegna kollsteypu bankanna.
Baldur Ágústsson skrifar um efnahagsmál. Hér er fyrst og fremst stungið upp á einföldum úrræðum sem koma almenningi vel og fljótlegt er að framkvæma. Allar eiga tillögurnar það sameiginlegt að kosta ríkisjóð "lítið" og sumar yfir langan tíma.
Það er trú höfundar að betra sé að grípa strax til ráða af þessu tagi en bíða ákvarðana um uppbyggingu bankakerfisins eða hugmynda frá öðrum heimsálfum.
Mikill fjöldi fólks þarfnast hjálpar, nú eða fljótlega og þá er það hlutverk ríkistjórnar og þings að veita "fyrstu hjálp" - strax.
Guðfríður Lilja Grétarsdóttir alþingismaður og skákmeistari hefur margan af-leikinn séð.
Í grein sinni, "Bábiljunni að bráð", kryfur hún persónuleika þjóðarsálarinnar og bendir á broslegt hegðunarmynstur okkar Íslendinga - sem þó hefur sínar alvarlegu hliðar.
Hún bendir okkur á breytta leikfléttu sem beita þarf svo hægt sé að leika til sigurs.
Hlýr en ákveðinn ritstíll Guðfríðar gerir grein hennar í senn einlæga og "sanna".
Ragnar Önundarson,viðskiptafræðingur og fjármálaráðgjafi, skrifar lærdómsríka grein um efnahagslægðina, orsakir hennar og nauðsyn þess að við leysum vandann sjálf. Hann rifjar til samanburðar upp stöðu Nýja Sjálands á síðustu öld og hvernig það - við svipaðar aðstæður - tapaði sjálfstæði sínu og er nú fylki í Kanada.
Ragnar nefnir grein sína
Leitin að Nýja sáttmála og vísar þannig til "Gamla sáttmála" sem Íslendingar gerðu við Noregskonung árið 1262. Tæpar sjö aldir tók að endurheimta það sjálfstæði sem þar glataðist.
Lesa grein Ragnars:http://landsmenn.is/index.php?id=23&activemenu=23&art=128
Páll Vilhjálmsson blaðamaður skrifar einkar fróðlega grein um hina upphaflegu hugmynd á bakvið sameinaða Evrópu - ESB. Hann sýnir m.a. fram á að þær ástæður og rök sem liggja til grundvallar sameiningu ríkja á meginlandi Evrópu snerta okkur Íslendinga ekki á nokkurn hátt.
Lesa grein Páls:
www.landsmal.is/index.php?id=23&activemenu=23&art=125
Hafsteinn Hjaltason,"vélfræðingur og fullveldisvinur", varar við afleiðingum þess að Íslendingar gangi í Evrópusambandið. Hafsteinn segir m.a.: Það er eðlilegt og sjálfsagt að Íslendingar hafi áfram sem hingað til víðtæk samskipti og samstarf við Evrópulönd, vinaþjóðir. En án alþjóðlegrar markaðsvæðingar (sölu) íslenskra náttúruauðlinda, án afsals fullveldis og skerðingar landsréttinda og án aðildar að Evrópusambandinu. Munu foringjar ESB-sinna ekki víla fyrir sér að endurtaka hrun þjóðveldisins? Gera Íslendinga að bónbjargamönnum í Brussel, ef það þjónar markmiðum foringjanna? Látum það ekki gerast.
LESA GREIN Hafsteins:
www.landsmal.is/index.php?id=23&activemenu=23&art=124